Początki osadnictwa na terenie dzisiejszego Podgórza przypadają na okres Paleolitu, Neolitu a od VII wieku rozwijało się także osadnictwo słowiańskie, z którym związany był zapewne Kopiec Krakusa. Prawdopodobnie w XI wieku powstał kościół św. Benedykta na dzisiejszych Krzemionkach, przy którym od XII-XIII wieku funkcjonowała osada. Poświadczony źródłami historycznymi początek późniejszego Podgórza to informacje o leżących na tym terenie wsiach Zabłocie i Czyżowa. W tym czasie na wzgórzu Lasoty znajdowały się szubienice miasta Kazimierz (Na Zbóju) utworzonego przez Kazimierza Wielkiego. Nieopodal zlokalizowano kamieniołomy i cegielnie. W okresie najazdów Szwedzkich aż do XVIII wieku okolica była mocno zniszczona. W 1772 roku Podgórze znalazło się pod zaborem Austriackim i decyzją władz zaborczych awansowało do rangi miasta o nazwie Podgórze. W 1822 roku miasto liczyło około 1900 mieszkańców. Rozwijała się okazała klasycystyczna zabudowa, a w 1844 roku Rynek Podgórski zyskał swą obecną formę. Po wcieleniu Krakowa do Austrii w 1846 roku Podgórze pozostało nadal osobnym miastem. Było jednak włączone w obręb "Twierdzy Kraków" i otoczone wałem sięgającym do północnego stoku góry św. Benedykta i Krzemionek. W czasach autonomii galicyjskiej w miejsce niemieckiego zarządu przywrócono Wolnemu Królewskiemu Miastu Podgórzu wybieralny samorząd i wprowadzono język polski do urzędów. W 1890 roku miasto liczyło 12500 mieszkańców. W 1884 roku przeprowadzono linię kolejową przez Krzemionki, powstawały nowe zakłady przemysłu ceramicznego i budowlanego. Także w tym roku ciekawą inicjatywą było utworzenie parku na terenie dawnego kamieniołomu na Krzemionkach dzięki inicjatywie radnego i społecznika Wojciecha Bednarskiego. W 1900 roku uruchomiono elektrownie, a w 1913 przedłużono do Podgórza linię tramwajową z Krakowa przez trzeci most na Wiśle. 22 sierpnia 1914 roku po wcześniejszych pertraktacjach Rada Miasta Podgórza (liczącego już wtedy ponad 22 tysiące mieszkańców) zgodziła się na połączenie z miastem Krakowem. W czasie pierwszej wojny światowej do granic miasta zbliżył się front rosyjski, czego pamiątką jest obelisk między Bieżanowem a Wieliczką. W 1918 roku żołnierze polscy pod dowództwem Antoniego Stawarza opanowali koszary przy ulicy Kalwaryjskiej, co zapoczątkowało akcje wyzwalania miasta spod panowania austriackiego. W czasie okupacji hitlerowskiej na terenie Podgórza powstało w 1941 roku getto krakowskie, a w 1942 roku obóz w Płaszowie, gdzie eksterminowano Żydów z Krakowa i okolicy. Po drugiej wojnie światowej mianem Podgórza określano cały Kraków po prawej stronie Wisły, który rozrastał się, stopniowo obejmując swoim zasięgiem Rybitwy, Przewóz, Prokocim, Bieżanów od wschodu oraz Tyniec i Opatkowice od zachodu. Od południa Podgórze graniczy z Wieliczką. Wybudowano między innymi ciekawie położony stadion KS "Korona" wraz z halą sportową, ośrodek Telewizji Kraków i rozbudowano zakłady przemysłowe. Rozwojowi terytorialnemu towarzyszą (szczególe ostatnio) nowe inwestycje drogowe (w tym mosty) oraz rozwój komunikacji miejskiej. Po reformie samorządowej w latach 90-tych XX wieku Kraków podzielono na 17 dzielnic. W skład Podgórza wchodzą dzielnice: VIII (Dębniki Stare i Zachodnie, Pychowice, Bodzów, Kostrze, Skotniki, Sidzina, Tyniec, Olszyny, Ludwinów, Zakrzówek, Kobierzyn), IX (Borek Fałęcki Wschód i Zachód, Cegielniana, Łagiewniki), X (Jugowice, Opatkowice Wschód, Swoszowice, Kososice, Rajsko), XI (Wola Duchacka Wschód i Zachód, Kurdwanów, Piaski), XII (Kozłówek, Prokocim Stary i Nowy, Bieżanów Stary i Nowy, Bieżanów Kolonia, Podgaje, Rżąka), XIII (Zabłocie, Stare Podgórze, Mateczny, Bonarka, Kopiec Krakusa, Płaszów, Rybitwy, Zarzecze, Przewóz).